Frank Vanhecke, ere-voorzitter van het Vlaams Belang, is bijzonder ontgoocheld in Filip Dewinter en in voorzitter Bruno Valkeniers. De manier waarop die een veto tegen Marie-Rose Morel hebben uitgesproken, stuit hem tegen de borst. ‘Ik zou de hele wereld afrijden om mijn partij te redden, maar vandaag gebeurt er niets’, zegt hij aan De Werktitel.

Door Tom Cochez

Op haar website kondigde Marie-Rose Morel eerder op de dag aan dat ze niet langer kandideert voor een zitje in het partijbestuur. Haar argumentatie is sec, maar bijzonder wrang. Filip Dewinter beticht ze ervan een veto tegen haar persoon te hebben uitgesproken en voorzitter Bruno Valkeniers wordt afgeschilderd als een lafaard die zijn eigen zitje belangrijker vindt dan zijn visietekst.

Frank Vanhecke:
‘Men kan voor of tegen Marie-Rose Morel zijn. Maar zelfs als men tegen is, is het totaal idioot om iemand die van op een onverkiesbare plaats 100.000 stemmen vertegenwoordigt zo te behandelen’

Morel gaf al eerder haar visie op het reilen en zeilen binnen de partij, maar nooit deed ze het zo recht voor de raap. Opmerkelijk is dat ze ook niet langer de enige is binnen het Vlaams Belang die vrijuit praat. Ook ex-voorzitter en nog altijd absoluut zwaargewicht binnen de partij Frank Vanhecke kan zijn ontgoocheling in zijn voormalige strijdmakker Filip Dewinter en zijn voorzitter Bruno Valkeniers niet langer verbergen.

Klopt het dat Dewinter zijn veto heeft uitgesproken tegen Marie-Rose Morel?

Frank vanhecke: “Dat is een vaststaand feit. De eerste keer, in de aanloop naar de partijraad van vorige maand, heeft Filip Dewinter node, of beter gezegd, zéér node, aanvaard dat Marie-Rose Morel op hetzelfde niveau zou komen als Marijke Dillen. Allebei ondervoorzitter dus. Na de bekende afloop van die partijraad heeft hij op het partijbestuur met vuur de interpretatie verdedigd dat de negatieve stemming in de partijraad het gevolg was van de kandidatuur van Marie-Rose Morel. Dat is een interpretatie, maar het is vooral een compleet absurde interpretatie. Toch hebben het partijbestuur en de partijvoorzitter gemeend die visie te moeten volgen.”

Zijn de brokken nog te lijmen?

“U vergist zich wanneer u stelt dat er brokken zouden zijn tussen Marie-Rose Morel en het Vlaams Belang. Er zijn brokken tussen Marie-Rose Morel en de Antwerpse gemeenteraadsfractie. Dat is iets helemaal anders. Ik heb als ere-voorzitter de eer en het genoegen om nog regelmatig te spreken voor afdelingen over het hele land en daar hoor ik geen onvertogen woord. Antwerpen mag zich dan misschien wel het Mekka van de wereld wanen, de rest van Vlaanderen is een stuk groter. Dat is iets dat men in Antwerpen wel eens onderschat.”

Waar het er echt toe doet, in het partijbestuur, heeft die Antwerpse gemeenteraadsfractie het alleszins wel voor het zeggen.

“Daarin hebt u gelijk. Kijk, ik heb echt al het mogelijke gedaan om deze bom te ontmijnen. De discussie is compleet absurd. Men kan voor of tegen Marie-Rose Morel zijn. Dat kan ik best begrijpen, maar zelfs als men tegen is, dan nog is het totaal idioot om iemand die van op een onverkiesbare plaats 100.000 stemmen vertegenwoordigt zo te behandelen. Zij weet dat haar wellicht nooit nog een mandaat gegund zal worden en vraagt als enige vorm van engagement vanwege de partij de functie van ondervoorzitter. Met de beste wil van de wereld begrijp ik niet dat men iemand die functie pertinent weigert en er zelfs een veto tegen uitspreekt. Ik doe mijn best om veel te begrijpen, maar dat gaat er gewoon niet in. Ik heb het geprobeerd met mijn verstand en met mijn emotie, maar ik vat het simpelweg niet. Ik stuit op een muur van onbegrip vanuit de Antwerpse gemeenteraadsfractie.”

In een normale partij zou de voorzitter die zaak beslechten, niet een gemeenteraadsfractie.

“Ik ben twaalf jaar voorzitter geweest en voordien was ik zeven jaar lang het manusje-van-alles van onze eerste voorzitter, Karel Dillen. Als er destijds een gemeenteraadslid in Bommerskonten nog maar speelde met de gedachte om uit de partij te stappen, dan sprong ik onmiddellijk in mijn wagen en reed ik, desnoods in het holst van de nacht, naar daar om er alles aan te doen om die persoon in de partij te houden. Ik zit momenteel in Straatsburg, maar ik begrijp dat er vandaag gewoon niets gebeurt. Ik zou de hele wereld rondrijden om mijn partij van de ondergang te redden, maar nu gebeurt er niets.”

Hoe loopt dit zaterdag op de partijraad af?

“Er wordt zeer zwaar geronseld voor de partijraad, maar eigenlijk is dat niet eens nodig. U moet onze leden een beetje kennen. Dat zijn mensen die door het vuur gaan voor hun partij. De vorige keer zijn ze zo geschrokken van de stemming dat ze nu bereid zijn om zowat alles te stemmen om toch maar de partij te redden. Het enige wat ze doen is hopen op een verzoenend signaal van de voorzitter. Maar zelfs al komt dat signaal er: is er dan nog een reden om die woorden nog te geloven? Er is al zoveel gezegd, er zijn al zoveel woorden gesproken, maar verandering zie ik niet.”