Er is iets onwezenlijks aan de boekenbeurs, iets wat blijkbaar nergens anders kan dan in Vlaanderen. De kern van de zaak is dat uitgevers op de boekenbeurs gouden zaken doen omdat auteurs niet op hun strepen staan. Aan een boek dat in de boekenwinkel 20 euro kost verdient een uitgever bruto de helft, dus 10 euro. De andere helft, ook 10 euro, is wat er afgestaan wordt aan de distributie en aan winstmarge voor de boekhandel.
Op de boekenbeurs zijn er distributiekosten noch winstmarges en strijkt de uitgever die extra 10 euro zelf op, zonder dat de auteur er wat aan verdient. Integendeel de meeste auteurs kunnen hun verplaatsingskosten naar antwerpen uit eigen zak betalen, om maar niet te spreken van wat sommige dames uitgeven aan de kapper alvorens op de boekenbeurs te komen signeren. O vanitas!
De boekenbeurs heeft pas zin indien de auteurs kunnen profiteren van de extra winsten van de standhouders in plaats van het hen op zak te laten steken. Daarom heb ik met al mijn vorige uitgevers – Houtekiet, De Prom en Van Halewijk – steeds contracten afgesloten waarbij ik 50 % royalties opstreek per gesigneerd boek op de boekenbeurs. Ik vind dat ALLE auteurs dit zouden moeten doen. Pas dan is de boekenbeurs een sociaal verantwoord fenomeen. Als een uitgever met een auteur royalties overeenkomt voor signeersessies is de uitgever verplicht zijn engegement na te komen. Dit engagement intrekken bij de opening van de boekenbeurs is iets wat dus niet kan. Dit was vandaag (10 november) dan ook de conclusie van de beroepsrechter in kortgedig in Antwerpen. Voor alle broodschrijvers is dit arrest van wezenlijk belang. Maar dan moeten die broodschrijvers wel op hun strepen staan.
Al de rest was een non-event. Maar dat de rechter een auteur beschermt tegen zijn uitgever is dus wel een event.

1. Over de persoonlijke levenssfeer van Lempereur staat, anders dan u suggereert, in het stuk helemaal niets. Die doet ook volgens ons niet ter zake. Zoals volgens ons ook het door u aangehaalde feit dat Van Rossem “al een paar veroordelingen op zijn naam heeft staan” hier niet ter zake doet. Ook mensen die ooit veroordeeld zijn hebben recht op een podium.

2. Het stuk bevat weldegelijk een wederwoord. Niet van Valerie Lempereur, wel van Luk Alloo, volgens Het Staatsblad nog altijd haar vennoot en duidelijk nauw bij deze zak betrokken. Zijn wederwoord – ” Van Rossem vertelt nonsens” – is zelfs de titel van het stuk. Het is dus zeker niet zo dat we hier alleen de versie van Rossem hebben weergegeven.
Inderdaad, het zou nog beter geweest zijn als ook Valerie Lempereur in het stuk haar zeg had gedaan. Haar contacteren had evenwel niet veel zin. In verschillende voorafgaandelijke artikels (onder meer in Gazet van Antwerpen en De Standaard) had ze laten optekenen dat ze het niet nodig vond om te reageren op de beschuldigingen van onder meer Van Rossem. Een eerste reactie van haar kant kwam er pas gisteren, niet toevallig nadat de Antwerpse Rechtbank van Koophandel een voorlopige uitspraak in haar voordeel had gedaan. Haar reactie: ‘Als je geschoren wordt, moet je stil zitten”. (http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G312HMO1V)

3. Verder wil ik nog meegeven dat het stuk aanvankelijk zeker niet bedoeld was als een objectief verslag van het juridische conflict tussen Van Rossem en Lempereur.
De onderliggende bedoeling was (en ziehier ook mijn enige agenda): schetsen hoe de jacht op bv-boeken de Vlaamse uitgeverswereld ruwer en haastiger maakt (met Lampedaire als meest sprekende case). Het is een tendens waar naar mijn mening niemand beter van wordt, de argeloze consument nog het minst. Het eindresultaat zou wel eens kunnen zijn: een toevloed van slechte, snel bij elkaar geharkte en nauwelijks geredigeerde boeken.

Daarom begint het stuk ook met een consumententip, waarin inderdaad heel duidelijk wordt gesteld dat het “nieuwe” boek van Sien & Maria niet echt een nieuw boek is. Als u tijd en zin hebt moet u de twee maar eens vergelijken. U zal merken: het boek van Lampedaire uitgevers is een opvallend slecht gebonden doorslagje van het origineel van Van Halewyck, met net voldoende wijzigingen om een klacht wegens plagiaat te voorkomen. Voor de duidelijkheid: we hebben het hier dus niet over een zaak die u als advocaat op uw bord zou kunnen krijgen. Zoals gemeld in het stuk, juridisch valt er tegen die handelswijze niets te beginnen. Maar mogen we die handelswijze aub nog afkeuren?

2) Wie zegt mij dat de mails die Van Rossem inbrengt authentiek zijn?
Is deze mijnheer al niet eerder veroordeeld voor valsheid in geschrifte?

3) Wat heeft de persoonlijke levensfeer van de uitgeefster van Lampedaire met dit stuk te maken?

4) Waarom krijgt de vroegere uitgever van dat poetsduo zo vrij baan?
Natuurlijk zal hij het erg vinden zijn poetsduo te zijn kwijtgespeeld aan een andere uitgever.

conclussie:
Het bovenstaande en dan spreek ik nog niet over het gekef van Van Rossem, want die neemt een ernstig mens toch al lang niet meer serieus , heeft veel weg van een afrekening. Als advocaat, zou ik zo’n zaak graag op mijn bord krijgen. De uitgeverij en de uitgeefster zouden wel eens de lachende derde in deze zaak kunnen worden.

Ik ga morgen zaterdag met mijn twee zonen een kijkje nemen op de Boekenbeurs. Mochten mensen mij vragen de autobiografie te signeren dan zal ik dit weigeren. Ik wil enkel de eerste druk van mijn crisis boek terloops signeren, niet de tweede druk, niet de derde druk. Want in die twee gevallen schond Lempereur flagrant het contract over dit boek. Ik liet in het contract immers een clausule inlassen dat er geen herdrukken mochten worden in omloop gebracht indien ik de tekst niet kon aanpassen aan de actualiteit. Ondertussen had ik waardevolle informatie over ING die ik absoluut in de tekst wou inlassen, ook over die andere Nederlandse bank die inmiddels failliet is gegaan. Dat Lempereur ook daaraan zijn voeten veegde heeft vooral te maken met de schabouwelijke layout door een onbekwaam studentinnetje. Als er nu een stuk tekst wordt ingelast verschuiven alle voetnoten naar andere bladzijden. Dat is dus geen argument. Noem mij één uitgeverij waar de auteur zelf de gebrekkelijke layout door zijn uitgever moet verbeteren?

Lampedaire is de naam uitgeverij onwaardig. Niet alleen geeft Daniel Lempereur boeken uit waarvoor geen contract bestaat, zelfs bij herdrukken worden bestaande contracten bestendig met voeten getreden. Ik begrijp niet hoe de uitgeverswereld zo’n rotte luis in de pels aanvaardt en waarom Lampedaire zichzelf een “uitgeverij” mag blijven noemen.

JPVR

Hij stelde mij voor mijn boek over de economische crisis daar uit te geven in plaats van door mijn gebruikelijke uitgever. Als ik dat deed zou ik de helft van de royalties van zijn boek krijgen. Ik ben daar met lange tenen op ingegaan want ik kende de voorgeschiedenis van Daniel Lempereur en diens psychotische buiten ten gevolge van overmatig gebruik van vrouwelijke hormonen.

De publicatie van mijn crisisboek verliep rampspoedig. Als lay-outer gebruikte Lampereur een studentin die hoegenaamd niet over de weg kon met Adobe 4.0. Ze slaagde er niet in de voetnoten op de juiste plaats te zetten. Ik heb daar meer dagen gezeten om de lay-outer te helpen dan ik nodig had om mijn boek te schrijven. Toen het danig op mijn zenuwen begon te werken vond Lempereur dat het hoog tijd werd om een geschreven contract op te stellen. Om te verhinderen dat ik de deur achter mij dicht sloeg zette ze in het contract van het crisisboek dat ik 15 % royalties per verkocht exemplaar kreeg en 40 % per exemplaar dat ik op de Boekenbeurs signeerde. Daarboven op kreeg ik ongevraagd een tweede contract dat stipuleerde dat ik voor het boek van Luk Alloo 7.5 % royalties kreeg plus nog eens 20 % per gesigneerd exemplaar op de boekenbeurs. Het voorstel leek mij aanlokkelijk genoeg om beide contracten te signeren.

Snel bleek dat het boek dat Luk Alloo schreef saai was en dat ik er in rond liep als in de kleren van een ander. Daarop stelde Luk me voor het boek te herschrijven en hem en Lempereur de tekst te bezorgen. Ondertussen was de layout van het crisboek eindelijk af, maar dan wel afschuwelijk: puur amateuristisch. Alhoewel Lempereur beweerde dat er een eindredactie op mijn tekst was gebeurd door een Madame Kommaneuker, kwam het boek in de boekhandel met taalfouten en al erin. Veel zin om mijn autobiografie door zulk’n dilettantistisch uitgeverijtje te laten uitgeven had ik al niet meer. Dus nam ik contact op met mijn vorige uitgever André van Halewijk (die mij altijd zeer correct heeft behandeld). Toen bleek tot mijn verbazing dat de autobiografie al kant en klaar in de boekenwinkel lag, zonder dat daarvoor een nieuw contract werd opgesteld, zonder dat ik ooit enige drukproef had gezien, zonder dat er een serieuze eindredactie was gebeurd. Bovendien had Lempereur het boek buiten mijn weten al aangeboden aan de internetketens, goed en wel als van de hand van Luk Alloo. Zeer goed beseffend dat er niet het geringste contract was voor de uitgave van het boek probeerde Lempereur het probleem te omzeilen door in de colofoon te poneren dat de research en de eindredactie van de hand van Luk Alloo waren. Zo poogde hij zich er dus uit te wurmen door te stellen dat er toch een contract bestond. Dit is je goorste nonsens.

Ik ben toen onmiddellijk naar mijn advocaat, mr. Verdonck van Rieder & Verdonck, gereden met de vraag het nodige te doen om de autobiografie uit de handel te nemen. Zelfs de idiote titel had Lempereur erop geplakt zonder de geringste inspraak vcan mijnentwege. Nu het opeens begon te stinken stelde hij mij dezelfde condities voor als voor het crisisboek: 15 % royalties en 40 % per op de Boekenbeurs gesigneerd exemplaar. Dit bevestigde hij bij mail, waarin hij ruiterlijk toegaf dat er een “foutje” was gebeurd, nl. dat ik in het geheel geen drukproef had gezien. Ik wachtte dus op het nieuwe contract en de verscheuring van het oude over de biografie van Luk Alloo. Maar neen hoor, er kwam geen contract, want volgens Lempereur was dat voor niets nodig. Haalde het boek niet de top-10 van de Standaard Boekhandel en kreeg het daar, conform met het Alloo contract, niet de naam van Luk Alloo als auteur mee?

Van dan af wist ik hoe bedrieglijk Lempereur te werk ging en dat ik nimmer of nooit één exemplaar op de Boekenbeurs zou mogen signeren. Om mij dit te weigeren greep Lempereur een artikel in DS aan waar ik deloyaal over haar zou gesproken hebben. Wat ik zei was nog zeer beschaafd, want ik wilde onder geen beding de inkomsten van de signeersessies mislopen. Ondertussen wist Lempereur dat ik in negen dagen tijd een erg aangrijpend boek had geschreven over Frank Vandenbroucke. Ervan uitgaand dat ik zo’n koerskemel zou geweest zijn om die tekst ook door Lampedaire uit te geven, bestelde hij al de foto’s van FVdB. Uiteraard dacht ik er niet aan en zette ik de integrale tekst op mijn web site (http://www.imca-slotracing.com). Ik nam contact op met een viertal uitgevers om te horen of zij de tekst of op hun web site wilden zetten of het boek konden uitgeven voor minder dan 5 euro (daarbij zag ik af van alle royalties). Toen Lempereur daar lucht van kreeg was het hek van de dam.

Ik weet ondertussen dat Lampedaire de meest onbetrouwbare uitgever in Vlaanderen is. Zeg nu zelf, welke uitgeverij doet zijn eigen auteurs om de haverklap een proces aan? Iedere keer omdat de auteur zogezegd niet loyaal was geweest jegens Daniel Lempereur. Je moet dus wel goed gek zijn om daar nog iets te laten uitgeven. Ik wacht nu tot maandag, tot mijn advocaat terug uit verlof is, om mijn twee boeken uitgegeven door Lempereur uit de handel te laten nemen. Ik heb meer dan genoeg van die ziekelijke psychoot en zijn vrouwelijke hormonen.

JPVR

1. Over de noodzaak van Allo’s handtekening voor Lampedaire. De vraag luidt: “bestond de eenmans-bvba al toen Lampedaire werd opgericht?”
Oprichting Lampedaire: april 2009. De eenmansbvba blijkt al te bestaan van voor half 2004.
Verder is een eenmansbvba niet fundamenteel verschillend van een andere bvba, het is een lichte variant van hetzelfde type. Allo’s handtekening was dus niet nodig voor het oprichten van een bvba. Ook niet om hem te besturen, want een eenmans-bvba kan per definitie bestuurd worden door… juist.

2. Een manuscript publiceren zonder toestemming van de auteur is een zware schending van het auteursrecht, meer bepaald het zgn. recht op divulgeren (=bekend maken, ermee naar buiten treden). Als Van Rossem een contract tekent met Lampedaire over een boek van Allo, maar Allo schrijft het niet, dan kan Lampedaire het boek niet publiceren. Maar…

Het verhaal van Van Rossem rammelt een heel klein beetje. Als hijzelf een compleet afgewerkt manuscript doorgeeft aan Allo, is het dan niet de bedoeling dat het gepubliceerd wordt?? Waarom dan nu klagen? Als hij zelf een biografie kan neerpennen, waarom dan Allo inschakelen? Van Rossem heeft toch zeker voldoende zelfvertrouwen om die klus alleen te klaren, zeker als het ‘in een paar dagen tijd’ kan? En trouwens: als het concept van Allo’s boek al niet naar zijn zin is, waarom dan dit contract toch tekenen?? Waarom zou Allo het boek schrijven, als hij eigenlijk geen bal te maken zou hebben met Lampedaire? Persoonlijk kan ik er niet bij dat een biografie van Van Rossem überhaupt commentaren van kennissen zou bevatten. Naar mijn aanvoelen is dat helemaal niet zijn stijl. Maar soit.

Het is nu het één of het ander. Ofwel diende het manuscript van Van Rossem voor pubicatie (nota bene: het was helemaal klaar) en dan is er weinig reden om te janken dat het zonder zijn toestemming uitkwam, er is tenslotte een contract. Ofwel diende het waanzinnig snel geschreven, en volledig afgewerkte boek om onduidelijke redenen NIET om te publiceren, en dan zou Van Rossem 1) een klacht neerleggen wegens het schenden van zijn auteursrecht en 2) in kortgeding alle boeken uit de rekken laten halen. Ik lees van dat laatste helemaal niets, dus…

3. Als een uitgever een boek van een auteur uitgeeft, maken beiden een contract. Dat heeft, want wettelijk verplicht, een bepaalde duurtijd. Na die duurtijd kan de auteur naar een andere uitgever stappen (contractuele details even daargelaten). Ik had over het oude contract graag iets meer gelezen in dit artikel. Hadden die Sien & Maria het recht van uitgever te veranderen, met (in feite) hetzelfde boek? Het zou bijvoorbeeld kunnen dat het contract bij Van Halewyck afgelopen was, en de stock de deur uit moest. Dat zou de lage prijs (€5) bij die uitgever kunnen verklaren.
En als de auteurs gewoon van uitgever konden veranderen, wat zou dan de meerwaarde van de “VTM books” moeten worden?

4. Zou het kunnen dat het hier gaat om een platte publiciteitsstunt, die bv. kan verbergen dat hij geen zin heeft om te zitten signeren? Hij weet wat dat is, signeren: hij heeft zijn Libertijns manifest (uit. Kritak) gesigneerd op dezelfde boekenbeurs, in ’91.
Van Rossem slaat wild om zich heen enz… dat hebben we nog gezien, bij zijn verkiezing bijvoorbeeld, die hij zeker niet nodig had voor de onschendbaarheid, nee… hij kondigde aan dat hij al zijn advocaten zou ontslaan voor zijn proces. Maar dat deed hij niet. Bij de start van het proces stelden zijn advocaten dat de onschendbaarheid voor de Kamer opgeheven was, maar niet die van het Vlaams parlement. Einde proces! Herinner u ook de rechter die gewraakt werd omdat hij samen in de auto was gezien met iemand van de tegenpartij. Deze anekdote wordt door ingewijden zwaar op de korrel genomen; lees het boek “het Belgische gerecht, een kafkaiaanse nachtmerrie”, Bruno Schoenaerts, 1995. Herinner u ook toneelman Jan Decorte die met annorexia terugkeerde uit het parlement, geschokt door het politieke leven. Van Rossem had er zichtbaar minder last van…