Luk Alloo: ‘Jean-Pierre Van Rossem vertelt nonsens’
Geplaatst door Jeroen de Preter op 03 November 2009 • Opgeslagen in de categorie Mediakritiek
Print
• 
E-mail dit artikel
Facebook
Twitter
Share dit artikel
Het boek van Jean-Pierre Van Rossem kwam op vreemde wijze op het schap van Lampedaire Uitgevers terecht.
Op de Antwerpse Boekenbeurs is de spanning dit jaar meer dan ooit te snijden. Dat hebben we niet zozeer te danken aan Pieter Aspe en co., wel aan een zeer assertieve nieuwkomer: Valerie Lempereur van Lampedaire Uitgevers. Uitgever Lempereur reed eerst hard tegen de kar van ‘collega’ Van Halewyck en verbiedt nu ook haar auteur Jean-Pierre Van Rossem om op haar stand zijn eigen boeken te signeren. Een ontstemde Van Rossem slaat in een gesprek met De Werktitel terug met een onthulling over zijn vriend Luk Alloo. Die laatste ontkent alle betrokkenheid.
Door Jeroen de Preter
Om te beginnen een consumententip. Mocht u van plan zijn om, bijvoorbeeld als cadeau voor uw schoonmoeder, op de Boekenbeurs een boek van het beroemde vtm-poetsduo Sien & Maria te kopen, koop dat boek dan aan de stand van uitgeverij Van Halewyck. Voor de spotprijs van 5 euro koopt u daar Sien & Maria, opgeruimd staat netjes, een 250 pagina’s dik boek boordevol nuttige tips met betrekking tot de schoonmaak, de kleine zowel als de grote.
Voor dat boek is er echter ook een alternatief. Als u voor een passend cadeau ter attentie van uw schoonmoeder liever vier keer zo die diep in de buidel tast, dan moet u zich naar de stand van Lampedaire Uitgevers begeven. Daar ligt Sien & Maria, de ultieme poetsgids voor jong en oud! uitgestald, een boek dat bijna 20 euro kost en nauwelijks van Sien & Maria, opgeruimd staat netjes verschilt.
In het ene boek staat met moeite één tip die niet in het andere boek te vinden is. Het verschil zit ‘m, zo leert een onderzoekje van De Werktitel, in de nuances. Om maar meteen de drie belangrijkste nuances te noemen: het boek van Lampedaire is voorzien van een gifgroen omslag (in plaats van het roze van het origineel), het is slechter geschreven dan het origineel en het valt, anders dan het origineel, al kort na het openslaan uit elkaar.
Over het allesbehalve propere verhaal achter de transfer van Sien & Maria van Van Halewyck naar Lampedaire Uitgevers kon u dit weekend al een en ander lezen in De Standaard. Kort samengevat komt het erop neer dat Sien & Maria zonder enig overleg met hun vorige uitgever overstapten naar Lampedaire om daar, zij het met een andere ghostwriter, ongeveer hetzelfde boek op de markt te gooien.
Dat ze daar bij Van Halewyck niet mee kunnen lachen, is niet meer dan begrijpelijk. Met meer dan 100.000 verkochte exemplaren waren de boeken van goudhaantjes Sien & Maria de afgelopen twee jaar van cruciaal belang voor de financiële gezondheid van die uitgeverij. Uitgeefster Lut Raymaeckers van Van Halewyck wil het woord diefstal niet in de mond nemen, maar was zacht uitgedrukt not amused toen ze zag dat ‘haar’ boek plots was weggekaapt door een andere uitgeverij.
Een pijnlijk verlies, al wil ze in een gesprek met De Werktitel toch enige nuance aanbrengen: “Je mag de opbrengst van die Sien & Maria-boeken ook niet overschatten. Wij hebben het spel eerlijk gespeeld. Sien & Maria was een tv-programma van de productiemaatschappij FremantleMedia, in opdracht van vtm. We betalen die partners meer dan wat we aan royalty’s voor een auteur betalen (circa 10 procent van de opbrengst, nvdr).”
Op het bord dat de signeersessies van Lampedaire aankondigt, ontbrak de grootste naam: Jean-Pierre Van Rossem.
Lampedaire Uitgevers betaalt de vtm en de productiemaatschappij helemaal niets voor geleverde diensten, te weten: het groot maken van Sien & Maria. Je zou het een reden kunnen noemen om de grote poetswonders Sien & Maria en hun uitgever een gebrek aan netheid te verwijten. Maar wat valt eraan te doen? “Niets”, vreest Wim Hubrechtsen, directeur line extensions bij de VMMa. Net als Van Halewyck waren ze verbaasd toen ze vaststelden dat Sien & Maria zonder enig overleg met een nieuw boek kwamen. “Maar wat kunnen we daartegen beginnen? Wij kunnen toch niemand verbieden om een boek te schrijven?”
Onder meer om dit soort fratsen in de toekomst te vermijden is de VMMa ondertussen gestart met vtm books. “Met dit label willen we de lezer de garantie geven dat het om het authentieke boek gaat”, vertelt Hubrechtsen aan De Werktitel. Voorlopig koestert de VMMa ook geen plannen om van vtm books een eigen uitgeverij te maken, maar stel u eens voor dat. Sla er de enige betrouwbare boekentoptien (boek.be) van het afgelopen jaar op na en u kunt zich een voorstelling maken van het inkomstenverlies van sterkhouders als onder meer Lannoo (SOS Piet), Van Halewyck (Sien & Maria en Boer zkt vrouw) én Lampedaire (Sien & Maria).
Eén kanttekening toch: misschien hebben die sterkhouders het onheil zelf over zich afgeroepen door zo hard achter de tv-successen te lopen. Waarbij meteen ook de vraag rijst of er voor die uitgeverijen een alternatief was. Maar daarover later meer.
Terug naar de Boekenbeurs. Terwijl Sien & Maria druk signeren aan de stand van Lampedaire Uitgevers is er een andere schrijver in die stal aan wie dat twijfelachtige voorrecht brutaal wordt ontzegd. Zijn naam is Jean-Pierre Van Rossem.
De stand van Lampedaire Uitgevers op de Boekenbeurs. Geen Van Rossem te bespeuren.
Van Rossem mocht dinsdag van uitgever Lempereur zijn eigen biografie De engel in de duivel niet meer komen signeren. Dat recht is hem ontnomen door zijn uitgever en haar advocaat met als argument dat hij zich in gesprekken met onder meer Phara en De Standaard negatief en lasterlijk had uitgelaten over zijn uitgeverij.
De klacht van Van Rossem? Zijn boek zou zonder nalezing en buiten zijn medeweten op de markt zijn gegooid. Volgens Van Rossem had dat het boek er in de huidige vorm niet mogen komen. ”Voor het boek dat Lampedaire nu uitgeeft, bestaat zelfs geen contract”, aldus Van Rossem. “Een contract was er wel voor een biografie die geschreven zou worden door Luk Alloo. Maar omdat ik niet tevreden was over dat werk, heb ik die biografie in een paar dagen tijd zelf geschreven. Dat manuscript heeft Luk volgens mij – te goeder trouw – aan de uigeverij bezorgd. En die heeft het, zonder dat ik er ooit enige inzage in gekregen heb, gedrukt en verspreid. ”
Van Rossem voegt er nog aan toe dat Luk Alloo medeoprichter en -zaakvoeder is van Lampedaire Uitgevers. Dat laatste blijkt, na raadpleging van Het Staatsblad (ondernemingsnummer 811.620.180 invoeren, op ‘lijst’ klikken en dan op ‘beeld‘), te kloppen.
Hallo, Luk Alloo?
Luk Alloo: “Van Rossem vertelt nonsens. Het is waar dat ik geprobeerd heb de biografie van Van Rossem te schrijven. Ik wou een breed palet schetsen, met verhalen van zijn vrouwen, zijn vrienden, zijn zakenpartners,… Maar na een paar hoofdstukken die ik hem heb doorgestuurd, vond hij dat blijkbaar geen goed idee meer en heeft hij besloten om zelf zijn eigen verhaal te vertellen. Ik vind mijn eigen idee nog altijd beter, maar hij doet maar. Maar over de verdere afhandeling van zijn boek weet ik echt niets.”
Terwijl u volgens Het Staatsblad wel medeoprichter en -investeerder bent van Lampedaire?
“Oké, ik heb een paar boeken gepubliceerd bij Lampedaire, maar voor de rest heb ik met die uitgeverij niets te maken. Ik heb bij de oprichting van de uitgeverij op verzoek van Valerie Lempereur, iemand die ik al twintig jaar ken, mijn handtekening gezet. Omdat ze die nodig had. Maar als je Het Staatsblad blijft lezen, zul je ook merken dat er over twee weken een artikel verschijnt waarin ik afstand doe van mijn belang in de uitgeverij.”
[NOOT ACHTERAF 6/11/2009: uit het e-mailverkeer (.jpg 1, 2 en 3) tussen Jean-Pierre Van Rossem en Valerie Lempereur blijkt dat Van Rossem inderdaad nooit een drukproef te zien gekregen heeft: Valerie Lempereur begrijpt dat Van Rossem haar dat verwijt.]
Deze tekst heeft mij iets bijgeleerd. Daar geef ik met plezier geld voor.
“[Allo plaatst mee zijn handtekening onder de oprichtingsakte van een bedrijf] Omdat ze die nodig had”??? En jullie vragen daar niet op door? Eén enkele handtekening volstaat toch ruimschoots om een bvba op te richten??? “Omdat ze die nodig had”… Come on!
Bartjeuh,
Voor een bvba heb je minstens twee vennoten nodig.
Dit lijkt meer op een witwasconstructie dan op een uitgeverij. Als Alloo én Van Rossem ergens bij betrokken zijn, is dat bovendien een reden om er met een wijde boog omheen te lopen. Zich onthouden indien ernstig.
@SFY: niks van! Eén vennoot volstaat. Zie maar eens op http://www.vennootschappen.org/bvba/het_aantal_vennoten.asp...
Of op http://www.belgium.be/nl/economie/onderneming/oprichting/vennootschapsvormen/bvba/
@ SFY: een BVBA kan je ook alleen oprichten, mits je tweederde van het kapitaal volstort.
drie juridische bedenkingen en een niet-juridische:
1. Over de noodzaak van Allo’s handtekening voor Lampedaire. De vraag luidt: “bestond de eenmans-bvba al toen Lampedaire werd opgericht?”
Oprichting Lampedaire: april 2009. De eenmansbvba blijkt al te bestaan van voor half 2004.
Verder is een eenmansbvba niet fundamenteel verschillend van een andere bvba, het is een lichte variant van hetzelfde type. Allo’s handtekening was dus niet nodig voor het oprichten van een bvba. Ook niet om hem te besturen, want een eenmans-bvba kan per definitie bestuurd worden door… juist.
2. Een manuscript publiceren zonder toestemming van de auteur is een zware schending van het auteursrecht, meer bepaald het zgn. recht op divulgeren (=bekend maken, ermee naar buiten treden). Als Van Rossem een contract tekent met Lampedaire over een boek van Allo, maar Allo schrijft het niet, dan kan Lampedaire het boek niet publiceren. Maar…
Het verhaal van Van Rossem rammelt een heel klein beetje. Als hijzelf een compleet afgewerkt manuscript doorgeeft aan Allo, is het dan niet de bedoeling dat het gepubliceerd wordt?? Waarom dan nu klagen? Als hij zelf een biografie kan neerpennen, waarom dan Allo inschakelen? Van Rossem heeft toch zeker voldoende zelfvertrouwen om die klus alleen te klaren, zeker als het ‘in een paar dagen tijd’ kan? En trouwens: als het concept van Allo’s boek al niet naar zijn zin is, waarom dan dit contract toch tekenen?? Waarom zou Allo het boek schrijven, als hij eigenlijk geen bal te maken zou hebben met Lampedaire? Persoonlijk kan ik er niet bij dat een biografie van Van Rossem überhaupt commentaren van kennissen zou bevatten. Naar mijn aanvoelen is dat helemaal niet zijn stijl. Maar soit.
Het is nu het één of het ander. Ofwel diende het manuscript van Van Rossem voor pubicatie (nota bene: het was helemaal klaar) en dan is er weinig reden om te janken dat het zonder zijn toestemming uitkwam, er is tenslotte een contract. Ofwel diende het waanzinnig snel geschreven, en volledig afgewerkte boek om onduidelijke redenen NIET om te publiceren, en dan zou Van Rossem 1) een klacht neerleggen wegens het schenden van zijn auteursrecht en 2) in kortgeding alle boeken uit de rekken laten halen. Ik lees van dat laatste helemaal niets, dus…
3. Als een uitgever een boek van een auteur uitgeeft, maken beiden een contract. Dat heeft, want wettelijk verplicht, een bepaalde duurtijd. Na die duurtijd kan de auteur naar een andere uitgever stappen (contractuele details even daargelaten). Ik had over het oude contract graag iets meer gelezen in dit artikel. Hadden die Sien & Maria het recht van uitgever te veranderen, met (in feite) hetzelfde boek? Het zou bijvoorbeeld kunnen dat het contract bij Van Halewyck afgelopen was, en de stock de deur uit moest. Dat zou de lage prijs (€5) bij die uitgever kunnen verklaren.
En als de auteurs gewoon van uitgever konden veranderen, wat zou dan de meerwaarde van de “VTM books” moeten worden?
4. Zou het kunnen dat het hier gaat om een platte publiciteitsstunt, die bv. kan verbergen dat hij geen zin heeft om te zitten signeren? Hij weet wat dat is, signeren: hij heeft zijn Libertijns manifest (uit. Kritak) gesigneerd op dezelfde boekenbeurs, in ‘91.
Van Rossem slaat wild om zich heen enz… dat hebben we nog gezien, bij zijn verkiezing bijvoorbeeld, die hij zeker niet nodig had voor de onschendbaarheid, nee… hij kondigde aan dat hij al zijn advocaten zou ontslaan voor zijn proces. Maar dat deed hij niet. Bij de start van het proces stelden zijn advocaten dat de onschendbaarheid voor de Kamer opgeheven was, maar niet die van het Vlaams parlement. Einde proces! Herinner u ook de rechter die gewraakt werd omdat hij samen in de auto was gezien met iemand van de tegenpartij. Deze anekdote wordt door ingewijden zwaar op de korrel genomen; lees het boek “het Belgische gerecht, een kafkaiaanse nachtmerrie”, Bruno Schoenaerts, 1995. Herinner u ook toneelman Jan Decorte die met annorexia terugkeerde uit het parlement, geschokt door het politieke leven. Van Rossem had er zichtbaar minder last van…
Laat ik eerst opmerken dat de weigering van Daniel Lempereur mijn boeken te laten signeren op de Boekenbeurs een non-event is. Ik bedoel: voor de buitenwereld, maar niet voor mij.
Ik schets even de historiek hoe die autobiografie in de fikken van Lempeur is beland. In maart of zoiets kreeg ik het bezoek van Wim de Bock van Borgerhoff & Lamberights. Die wou een boek over mijn leven schrijven. Ik antwoordde hem dat “Der Weg nach Unten” al zo lang begonnen was dat geen kat ooit zo’n boek zou kopen. Maar Wim De Bock bleef aandringen. Hij vroeg mij wie van mijn vrienden mij goed genoeg kende om via hem een biografie te laten szchrijven. Ik antwoordde dat ik nooit vrienden gewild heb en dat de enige die mij behoorlijk kent Luk Alloo is. Vervolgens heeft De Bock verschillende keren bij Alloo aangedrongen, maar Alloo stelde dat Borgerhoff & L geen goeie contacten had met De Standaard Boekhandel, en dat hij een veel betere uitgever kende: Lampedaire.
Hij stelde mij voor mijn boek over de economische crisis daar uit te geven in plaats van door mijn gebruikelijke uitgever. Als ik dat deed zou ik de helft van de royalties van zijn boek krijgen. Ik ben daar met lange tenen op ingegaan want ik kende de voorgeschiedenis van Daniel Lempereur en diens psychotische buiten ten gevolge van overmatig gebruik van vrouwelijke hormonen.
De publicatie van mijn crisisboek verliep rampspoedig. Als lay-outer gebruikte Lampereur een studentin die hoegenaamd niet over de weg kon met Adobe 4.0. Ze slaagde er niet in de voetnoten op de juiste plaats te zetten. Ik heb daar meer dagen gezeten om de lay-outer te helpen dan ik nodig had om mijn boek te schrijven. Toen het danig op mijn zenuwen begon te werken vond Lempereur dat het hoog tijd werd om een geschreven contract op te stellen. Om te verhinderen dat ik de deur achter mij dicht sloeg zette ze in het contract van het crisisboek dat ik 15 % royalties per verkocht exemplaar kreeg en 40 % per exemplaar dat ik op de Boekenbeurs signeerde. Daarboven op kreeg ik ongevraagd een tweede contract dat stipuleerde dat ik voor het boek van Luk Alloo 7.5 % royalties kreeg plus nog eens 20 % per gesigneerd exemplaar op de boekenbeurs. Het voorstel leek mij aanlokkelijk genoeg om beide contracten te signeren.
Snel bleek dat het boek dat Luk Alloo schreef saai was en dat ik er in rond liep als in de kleren van een ander. Daarop stelde Luk me voor het boek te herschrijven en hem en Lempereur de tekst te bezorgen. Ondertussen was de layout van het crisboek eindelijk af, maar dan wel afschuwelijk: puur amateuristisch. Alhoewel Lempereur beweerde dat er een eindredactie op mijn tekst was gebeurd door een Madame Kommaneuker, kwam het boek in de boekhandel met taalfouten en al erin. Veel zin om mijn autobiografie door zulk’n dilettantistisch uitgeverijtje te laten uitgeven had ik al niet meer. Dus nam ik contact op met mijn vorige uitgever André van Halewijk (die mij altijd zeer correct heeft behandeld). Toen bleek tot mijn verbazing dat de autobiografie al kant en klaar in de boekenwinkel lag, zonder dat daarvoor een nieuw contract werd opgesteld, zonder dat ik ooit enige drukproef had gezien, zonder dat er een serieuze eindredactie was gebeurd. Bovendien had Lempereur het boek buiten mijn weten al aangeboden aan de internetketens, goed en wel als van de hand van Luk Alloo. Zeer goed beseffend dat er niet het geringste contract was voor de uitgave van het boek probeerde Lempereur het probleem te omzeilen door in de colofoon te poneren dat de research en de eindredactie van de hand van Luk Alloo waren. Zo poogde hij zich er dus uit te wurmen door te stellen dat er toch een contract bestond. Dit is je goorste nonsens.
Ik ben toen onmiddellijk naar mijn advocaat, mr. Verdonck van Rieder & Verdonck, gereden met de vraag het nodige te doen om de autobiografie uit de handel te nemen. Zelfs de idiote titel had Lempereur erop geplakt zonder de geringste inspraak vcan mijnentwege. Nu het opeens begon te stinken stelde hij mij dezelfde condities voor als voor het crisisboek: 15 % royalties en 40 % per op de Boekenbeurs gesigneerd exemplaar. Dit bevestigde hij bij mail, waarin hij ruiterlijk toegaf dat er een “foutje” was gebeurd, nl. dat ik in het geheel geen drukproef had gezien. Ik wachtte dus op het nieuwe contract en de verscheuring van het oude over de biografie van Luk Alloo. Maar neen hoor, er kwam geen contract, want volgens Lempereur was dat voor niets nodig. Haalde het boek niet de top-10 van de Standaard Boekhandel en kreeg het daar, conform met het Alloo contract, niet de naam van Luk Alloo als auteur mee?
Van dan af wist ik hoe bedrieglijk Lempereur te werk ging en dat ik nimmer of nooit één exemplaar op de Boekenbeurs zou mogen signeren. Om mij dit te weigeren greep Lempereur een artikel in DS aan waar ik deloyaal over haar zou gesproken hebben. Wat ik zei was nog zeer beschaafd, want ik wilde onder geen beding de inkomsten van de signeersessies mislopen. Ondertussen wist Lempereur dat ik in negen dagen tijd een erg aangrijpend boek had geschreven over Frank Vandenbroucke. Ervan uitgaand dat ik zo’n koerskemel zou geweest zijn om die tekst ook door Lampedaire uit te geven, bestelde hij al de foto’s van FVdB. Uiteraard dacht ik er niet aan en zette ik de integrale tekst op mijn web site (http://www.imca-slotracing.com). Ik nam contact op met een viertal uitgevers om te horen of zij de tekst of op hun web site wilden zetten of het boek konden uitgeven voor minder dan 5 euro (daarbij zag ik af van alle royalties). Toen Lempereur daar lucht van kreeg was het hek van de dam.
Ik weet ondertussen dat Lampedaire de meest onbetrouwbare uitgever in Vlaanderen is. Zeg nu zelf, welke uitgeverij doet zijn eigen auteurs om de haverklap een proces aan? Iedere keer omdat de auteur zogezegd niet loyaal was geweest jegens Daniel Lempereur. Je moet dus wel goed gek zijn om daar nog iets te laten uitgeven. Ik wacht nu tot maandag, tot mijn advocaat terug uit verlof is, om mijn twee boeken uitgegeven door Lempereur uit de handel te laten nemen. Ik heb meer dan genoeg van die ziekelijke psychoot en zijn vrouwelijke hormonen.
JPVR
Ik wou er graag aan toevoegen dat we van de rechter in kortgeding toelating gekregen hebben om de zaak in beroep te behandelen op dinsdag e.k. Ondertussen hebben mijn advocaten strafklacht neergelegd tegen Daniel Lempereur omdat die zonder de geringste toelating mijn autobiografie heeft verspreid. Zijn gegoochel met het contract over het boek van Luk Alloo ben ik kotsbeu. Dit ging om EEN ANDER BOEK, om een BIOGRAFIE, niet om mijn AUTOBIOGRAFIE. De leepheid van Lempereur bestaat er in dat hij in de wederrechterlijke uitgave in de colofon vermeldt dat Luk Alloo de eindredactie deed (terwijl hij niet 1 letter van mijn autobiografie schreef). Zo moet de schijn worden opgehouden dat er een contract bestaat. Om die schijn nog te verhogen bood Lempereur de wederrechterlijk gepubliceerde autobiografie aan als een werk van Luk Alloo, kwam het in de top-10 van De Standaard Boekhandel terecht als van de hand van Luk Alloo. Welke auteur aanvaardt zoiets?
Ik ga morgen zaterdag met mijn twee zonen een kijkje nemen op de Boekenbeurs. Mochten mensen mij vragen de autobiografie te signeren dan zal ik dit weigeren. Ik wil enkel de eerste druk van mijn crisis boek terloops signeren, niet de tweede druk, niet de derde druk. Want in die twee gevallen schond Lempereur flagrant het contract over dit boek. Ik liet in het contract immers een clausule inlassen dat er geen herdrukken mochten worden in omloop gebracht indien ik de tekst niet kon aanpassen aan de actualiteit. Ondertussen had ik waardevolle informatie over ING die ik absoluut in de tekst wou inlassen, ook over die andere Nederlandse bank die inmiddels failliet is gegaan. Dat Lempereur ook daaraan zijn voeten veegde heeft vooral te maken met de schabouwelijke layout door een onbekwaam studentinnetje. Als er nu een stuk tekst wordt ingelast verschuiven alle voetnoten naar andere bladzijden. Dat is dus geen argument. Noem mij één uitgeverij waar de auteur zelf de gebrekkelijke layout door zijn uitgever moet verbeteren?
Lampedaire is de naam uitgeverij onwaardig. Niet alleen geeft Daniel Lempereur boeken uit waarvoor geen contract bestaat, zelfs bij herdrukken worden bestaande contracten bestendig met voeten getreden. Ik begrijp niet hoe de uitgeverswereld zo’n rotte luis in de pels aanvaardt en waarom Lampedaire zichzelf een “uitgeverij” mag blijven noemen.
JPVR
1) over deontonlogie gesproken! Ik zie hier nergens een reactie van de uitgeefster zelf? Is die niet gebeld? Vond de auteur van dit stuk dat niet nodig? Waarom die Van Rossem zo’n vrij podium geven? We weten in ieder geval dat die man al een paar veroordelingen op zijn naam heeft staan! En we weten intussen ook dat hij zijn hand niet omdraait voor een leugentje. Voor een site die zegt dat ze het beter willen doen dan de reguliere media begaat ze hier in ieder geval flagrante fouten.
2) Wie zegt mij dat de mails die Van Rossem inbrengt authentiek zijn?
Is deze mijnheer al niet eerder veroordeeld voor valsheid in geschrifte?
3) Wat heeft de persoonlijke levensfeer van de uitgeefster van Lampedaire met dit stuk te maken?
4) Waarom krijgt de vroegere uitgever van dat poetsduo zo vrij baan?
Natuurlijk zal hij het erg vinden zijn poetsduo te zijn kwijtgespeeld aan een andere uitgever.
conclussie:
Het bovenstaande en dan spreek ik nog niet over het gekef van Van Rossem, want die neemt een ernstig mens toch al lang niet meer serieus , heeft veel weg van een afrekening. Als advocaat, zou ik zo’n zaak graag op mijn bord krijgen. De uitgeverij en de uitgeefster zouden wel eens de lachende derde in deze zaak kunnen worden.
Bart,
dank voor jouw commentaar.
Toch een paar tegenwerpingen.
1. Over de persoonlijke levenssfeer van Lempereur staat, anders dan u suggereert, in het stuk helemaal niets. Die doet ook volgens ons niet ter zake. Zoals volgens ons ook het door u aangehaalde feit dat Van Rossem “al een paar veroordelingen op zijn naam heeft staan” hier niet ter zake doet. Ook mensen die ooit veroordeeld zijn hebben recht op een podium.
2. Het stuk bevat weldegelijk een wederwoord. Niet van Valerie Lempereur, wel van Luk Alloo, volgens Het Staatsblad nog altijd haar vennoot en duidelijk nauw bij deze zak betrokken. Zijn wederwoord – ” Van Rossem vertelt nonsens” – is zelfs de titel van het stuk. Het is dus zeker niet zo dat we hier alleen de versie van Rossem hebben weergegeven.
Inderdaad, het zou nog beter geweest zijn als ook Valerie Lempereur in het stuk haar zeg had gedaan. Haar contacteren had evenwel niet veel zin. In verschillende voorafgaandelijke artikels (onder meer in Gazet van Antwerpen en De Standaard) had ze laten optekenen dat ze het niet nodig vond om te reageren op de beschuldigingen van onder meer Van Rossem. Een eerste reactie van haar kant kwam er pas gisteren, niet toevallig nadat de Antwerpse Rechtbank van Koophandel een voorlopige uitspraak in haar voordeel had gedaan. Haar reactie: ‘Als je geschoren wordt, moet je stil zitten”. (http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G312HMO1V)
3. Verder wil ik nog meegeven dat het stuk aanvankelijk zeker niet bedoeld was als een objectief verslag van het juridische conflict tussen Van Rossem en Lempereur.
De onderliggende bedoeling was (en ziehier ook mijn enige agenda): schetsen hoe de jacht op bv-boeken de Vlaamse uitgeverswereld ruwer en haastiger maakt (met Lampedaire als meest sprekende case). Het is een tendens waar naar mijn mening niemand beter van wordt, de argeloze consument nog het minst. Het eindresultaat zou wel eens kunnen zijn: een toevloed van slechte, snel bij elkaar geharkte en nauwelijks geredigeerde boeken.
Daarom begint het stuk ook met een consumententip, waarin inderdaad heel duidelijk wordt gesteld dat het “nieuwe” boek van Sien & Maria niet echt een nieuw boek is. Als u tijd en zin hebt moet u de twee maar eens vergelijken. U zal merken: het boek van Lampedaire uitgevers is een opvallend slecht gebonden doorslagje van het origineel van Van Halewyck, met net voldoende wijzigingen om een klacht wegens plagiaat te voorkomen. Voor de duidelijkheid: we hebben het hier dus niet over een zaak die u als advocaat op uw bord zou kunnen krijgen. Zoals gemeld in het stuk, juridisch valt er tegen die handelswijze niets te beginnen. Maar mogen we die handelswijze aub nog afkeuren?
“Niet van Valerie Lempereur, wel van Luk Alloo, volgens Het Staatsblad nog altijd haar vennoot en duidelijk nauw bij deze zak betrokken.”
“Nauw bij deze ZAK betrokken?” Welke zak? Die zak van een Van Rossem? Of die zak van een Lempereur? Ongeacht wie van de twee (of nog een andere?) bedoeld wordt, het “zak” epitheton drukt duidelijk een neerbuigende, en zich daardoor in de persoonlijke levenssfeer bevindende mening uit…
Zeg “De Swa”, heb je er ooit bij stilgestaan dat dit misschien gewoon een typfout zou kunnen zijn?
VAN NON-EVENT TOT SOCIAAL EVENT
Er is iets onwezenlijks aan de boekenbeurs, iets wat blijkbaar nergens anders kan dan in Vlaanderen. De kern van de zaak is dat uitgevers op de boekenbeurs gouden zaken doen omdat auteurs niet op hun strepen staan. Aan een boek dat in de boekenwinkel 20 euro kost verdient een uitgever bruto de helft, dus 10 euro. De andere helft, ook 10 euro, is wat er afgestaan wordt aan de distributie en aan winstmarge voor de boekhandel.
Op de boekenbeurs zijn er distributiekosten noch winstmarges en strijkt de uitgever die extra 10 euro zelf op, zonder dat de auteur er wat aan verdient. Integendeel de meeste auteurs kunnen hun verplaatsingskosten naar antwerpen uit eigen zak betalen, om maar niet te spreken van wat sommige dames uitgeven aan de kapper alvorens op de boekenbeurs te komen signeren. O vanitas!
De boekenbeurs heeft pas zin indien de auteurs kunnen profiteren van de extra winsten van de standhouders in plaats van het hen op zak te laten steken. Daarom heb ik met al mijn vorige uitgevers – Houtekiet, De Prom en Van Halewijk – steeds contracten afgesloten waarbij ik 50 % royalties opstreek per gesigneerd boek op de boekenbeurs. Ik vind dat ALLE auteurs dit zouden moeten doen. Pas dan is de boekenbeurs een sociaal verantwoord fenomeen. Als een uitgever met een auteur royalties overeenkomt voor signeersessies is de uitgever verplicht zijn engegement na te komen. Dit engagement intrekken bij de opening van de boekenbeurs is iets wat dus niet kan. Dit was vandaag (10 november) dan ook de conclusie van de beroepsrechter in kortgedig in Antwerpen. Voor alle broodschrijvers is dit arrest van wezenlijk belang. Maar dan moeten die broodschrijvers wel op hun strepen staan.
Al de rest was een non-event. Maar dat de rechter een auteur beschermt tegen zijn uitgever is dus wel een event.
Zeg “Dieter”, heb je er ooit bij stilgestaan dat dit misschien gewoon humor zou kunnen zijn?
Het arrest van de rechter in Antwerpen was wel niet humoristisch bedoeld. maar ik neem aan dat het geen nieuws is, want JPVR komt exclusief negatief in het nieuws. Je leert met alles leven.