Het verraad van Valkeniers
Geplaatst door Tom Cochez op 30 November 2009 • Opgeslagen in de categorie Nieuws
Print
• 
E-mail dit artikel
Facebook
Twitter
Share dit artikel
Bruno Valkeniers reed de voorbije week zijn partij compleet in de prak met slechts één doel voor ogen: de redding van zijn eigen postje. Erevoorzitter Frank Vanhecke kon het niet meer aanzien en verlaat het partijbestuur. Die andere erevoorzitter, wijlen Karel Dillen, draait zich om in zijn graf.
Door Tom Cochez
Partijslaven, postjespakkers, bezetters van het Senaatspluche,… als VB-stichter Karel Dillen ergens nog meer op spuwde dan op het vermaledijde België dan moet het wel op ‘carrièristen’ en ‘ruggengraatlozen’ geweest zijn.
Nochtans zit er vandaag in zijn voorzittersstoel iemand die, althans volgens enkele prominente partijgenoten, perfect aan dat profiel voldoet. Want wat is er de voorbije week anders gebeurd dan Bruno Valkeniers die zijn ziel heeft verkocht aan het duivelse duo Dewinter-Annemans? Wat anders heeft hij gedaan dan zijn ideeëngoed opzijgeschoven in ruil voor een verlengd verblijf in de voorzittersstoel?
“Bruno heeft de beeldvorming over de visietekst laten primeren op zijn eigen ideeën”, zegt een belangrijk VB’er. “Hoewel het geen steek houdt, wil hij voor de buitenwacht het beeld ophangen dat zijn visie is aanvaard en dat alles zal veranderen. Het was de enige manier om gewoon op zijn stoel te blijven zitten. Marie-Rose Morel was het zoenoffer.”
Bruno Valkeniers moet zo stilaan de laatste zijn die nog gelooft dat hij goed bezig is.
Wie doorheen Valkeniers’ warrige discours van de voorbije dagen leest en puur naar de feiten kijkt, kan ook niet anders dan vaststellen dat de voorzitter volledig is geplooid voor de hardliners. “De visietekst is een vodje papier zonder betekenis. Bovendien is er niet eens over gestemd”, zegt een andere ingewijde. “Het enige wat er echt toe doet, is het nieuwe partijbestuur en daar is nu een belangrijke meerderheid voor Dewinter en Annemans. Met wat goede wil tel je nog vier of vijf meer gematigde figuren; de rest zijn mannen of vrouwen van de harde lijn. Ook van de vernieuwing die Bruno Valkeniers predikt, is er geen spoor. De enige jongere in het partijbestuur is hardliner Barbara Pas, die daar statutair zit namens de VB Jongeren. Dat Filip De Man, het meest vuilgebekte wat we in huis hebben, voorzitter is geworden van de partijraad maakt het plaatje compleet. Dit is het oude Vlaams Blok dat opnieuw rechtstaat.”
Met zijn kampwissel heeft Bruno Valkeniers niet enkel Marie-Rose Morel, Frank Vanhecke en Karim Van Overmeire een mes in de rug gestoken, hij heeft er volgens insiders ook definitief zijn eigen lot mee bezegeld. Zijn gematigde profiel ligt aan diggelen en zodra hij niet luistert naar Dewinter en Annemans, knippen ze gewoon zijn koordje door. Volgens sommigen zal dat laatste trouwens sowieso gebeuren, want met de houterige Valkeniers naar de kiezer gaan, willen ook Dewinter en Annemans liever niet.
Achterban
Bruno Valkeniers heeft bovendien niet enkel intern brokken gemaakt, ook bij zijn feitelijke achterban heeft hij er na zijn ‘verraad’ gelegen. Die achterban bestond uit radicale Vlaams-nationalisten die het VB als een vehikel zien om tot de Vlaamse onafhankelijkheid te komen en het migrantendiscours er met de neus dichtgeknepen bijnemen. Mensen die zweven tussen het VB en de N-VA. Door het VB opnieuw en volledig over te leveren aan Dewinter en Annemans is de hoop op Vlaamse frontvorming helemaal weg. Dat is net het tegenovergestelde van wat in die kringen vooraf van Valkeniers werd verwacht.
Voor de redding van zijn eigen voorzitterschap heeft Valkeniers niet enkel een kampswitch overgehad, ook de communicatie die hij de voorbije week voerde, was van bedenkelijk allooi. Ofwel kwam hij gewoon niet naar de tv-studio, ofwel ging hij af als een gieter. Bovendien voelt de VB-achterban zijn neerbuigende reactie op het opstappen van Frank Vanhecke aan als een klap in het gezicht. Veel verder dan ‘het zij zo’, ‘een naschok van de partijraad’ of ‘we moeten verder’, kwam de voorzitter niet. Dat zijn woorden die voor een belangrijk deel van de achterban echt niet uitgesproken mogen worden over Frank Vanhecke, die nog steeds op handen wordt gedragen.
Het voorbije anderhalf jaar heeft Bruno Valkeniers als voorzitter nog op geen enkel moment kunnen overtuigen. Geen enkele keer heeft hij zijn stempel kunnen drukken. De verkiezingen werden verloren met veel zwaardere cijfers dan het VB had verhoopt. Zeker bij het volkse deel van de achterban ligt Valkeniers bijzonder slecht. Zijn tv-verschijningen worden gekenmerkt door een mix van houterigheid en arrogantie. De door hemzelf met woorden gekoesterde gematigde pijler van zijn partij haakt af en zijn erevoorzitter, een monument in de partij, trekt gedegouteerd de deur van het partijbestuur achter zich dicht. Bruno Valkeniers moet zo stilaan de laatste zijn die nog gelooft dat hij goed bezig is.
Waarom iets gratis lezen als je er ook voor betalen kunt?
Het gekonkel binnen het Vlaams Belang interesseert mij nog altijd voor geen meter. Ik vind dat de werktitel hier zijn kostbare tijd mee verliest. Het is zo een beetje alsof de voltallige nationale sportverslaggeving wekenlang uitvoerig zou ingaan op de bestuursraden van KVC Frutselare waar de aankoop van nieuwe ballen, lijnkalk en cornervlagjes voor verhitte debatten zorgt.
Het Vlaams Blok/Belang was, is en blijft een non-event. Dat ze toch zoveel stemmen halen is voornamelijk te danken aan de wetten van de communicatie en de media. Sterke reclame heeft maar erg weinig nodig. Naambekendheid is vaak al genoeg.
Toen indertijd het Blok opstond was elk weldenkend mens in Vlaanderen minstens lichtjes gedegouteerd van hun barbaarse discours. Vandaag bewijst zelfs de zogenaamde links-intellectuele kerkgemeenschap geregeld lippendienst aan de door het Belang voorgestelde zienswijzen.
Ondertussen ligt in heel Europa en omstreken het migratievraagstuk, het integratiedebat en het muticulturele verhaal aan diggelen.
@Sok Ik deel je visie op het VB , alleen ben ik het niet eens met je conclusie: schrijf er niet over. Het VB is de voorbije jaren een zeer belangrijke factor geweest in de Belgische politiek. Het beleid op een aantal cruciale thema’s die je zelf aanhaalt (integratie, migratie, …) werd bevroren, puur uit vrees voor recuperatie door het VB. In mijn ogen vanzelfsprekende zaken, zoals het racismeproces en het cordon, werden jaar in jaar uit in vraag gesteld, puur vanuit de redenering dat het de partij enkel groter zou maken. Ethische afwegingen lijken me nochtans belangrijker dan puur strategische, hoe goed ze ook bedoeld zijn.
Het fenomeen VB duiden op een ‘niet gratuite’ manier, zoals het helaas wel te vaak gebeurt, lijkt me dan ook een belangrijke doelstelling van wat journalistiek zou moeten zijn. Je hoort ons niet zeggen dat De Werktitel daar (altijd) in slaagt, we doen er wel ons best voor.
Ik zou precies niet durven stellen dat door het VB een aantal thema’s bevroren zijn, net het tegendeel. Zelfs linkse partijen lopen nu al af en toe te koop met harde aanpakken voor criminelen en allochtonen (of deze beiden gecombineerd). Ik heb ergens het gevoel dat mensen hun ideologie verkopen om toch maar niemand naar het VB te jagen, onder het mom van: “Wij zijn ook zo!” Dat bedroeft mij. Ze hebben hun stempel helaas wel gedrukt op de maatschappij, in die zin dat ze harder is geworden. Waar allochtonen vroeger niet zo vaak als probleem werden gezien, is zelfs het kleinste boerengat in Vlaanderen bang geworden voor moslims. Om nog maar te zwijgen over de plotse haat tegenover Walen! Het beleid is naar mijn gevoel niet bevroren, maar net hard gepolariseerd. Nu ben je bijvoorbeeld precies alleen Belg of Vlaming. Iets tussenin kom niet aan bod, al is het zeker bestaande.
Ik wil hier niet mee zeggen dat dit alleen de schuld van het VB is, zeker niet. Maar ze hebben er zeker een grote rol in gespeeld om debatten te openen die anders nooit zouden geopend zijn, net omdat er geen probleem was. Zij maken een probleem en plots is het voor iedereen echt een probleem.
Nog even op het weblogberichtje zelf: er wordt precies gedaan alsof Vanhecke zo’n belangrijke man was binnen zijn partij. Volgens mij ligt dat toch anders. Vanhecke had ook niet het talent om de bevolking te beroeren. Zijn tv-optredens werden niet gekenmerkt door arrogantie, maar wel door houterigheid. Debatteren lukte hem niet zonder in extremen te vervallen. Zo herinner ik me bij verkiezingsdebatten dat hij het altijd had over de andere partijen die hun leden “het mes op de keel” hadden gezet, bevelend dat het VB nooit als partner zou worden gepikt. Bovendien kende de man in de straat Vanhecke vaak niet. Mensen die niet veel van politiek kennen, zullen Dewinter kennen. In dat opzicht vind ik Valckeniers eigenlijk niet anders dan Vanhecke. Zelfde stijl, misschien wat intelligenter door zijn ervaring, maar ik zou hem nu niet direct minder inschatten. Vanhecke is tijdig gevlucht, hij weet vast beter dan wie ook hoe er met Morel omgegaan wordt.
Die beruchte affiche met de bokshandschoen krijgt nu wel een frivool staartje … Ze zijn nu in een gesloten ring elkaar slagen onder de gordel aan het geven. Doe zo verder, Philip, tot je glunderend van glorie alleen staat en de anderen platgemept rond jou liggen …
‘t Is een makkelijke boutade om te roepen dat ‘het migratievraagstuk, het integratiedebat en het multiculturele verhaal aan diggelen’ zouden liggen ‘in Europa en omstreken’. De terminologie alleen al is tendentieus, en suggereert een toestand die zelfs voor niet-ingewijden duidelijk in strijd is met de werkelijkheid. De bestuurders van ‘Europa en omstreken’ zijn zich maar al te zeer bewust van de noodzaak om tot een gemeenschappelijk migratiebeleid te komen. Dat ze dat door interne meningsverschillen niet op één twee drie uit hun mouw schudden, bewijst dat er gedebatteerd wordt, en niet zo’n beetje ook. Misschien dat het wat sneller vooruit gaat als ook de migranten zelf een stem in het kapittel krijgen, in plaats van zoals de voorbije vijftig jaar hun lot over hun hoofd bezegeld te zien worden door een klein kransje blanke mannelijke vijftigplussers, maar we moeten niet willen lopen voor we kunnen gaan.
Het VB bagatelliseren is al even hard tegen de wind pissen. De partij had niet lang geleden de grootste parlementaire fractie in het Vlaams parlement. Ze wist de oppositie te domineren en het politieke debat rond hun thema’s – of vaker nog: rond henzelf – te doen draaien. Als de pers dat allemaal had genegeerd, had ze haar job niet gedaan. En wees gerust, er is nog héél veel over het VB te vertellen dat de reguliere pers niét heeft opgepikt.
Dat de ‘linkse partijen’ ‘lippendienst’ zouden bewijzen aan de xenofobe thema’s van het VB, of ze zelfs zouden ‘overnemen’, heb ik nog nergens aangetoond gezien. Maar àls dat zo is, is dat reden te meer om over het VB te blijven schrijven.
Al bij al geven de reacties van Sok en in mindere mate meneer Dumon mij de indruk dat deze mensen niet graag de stinkende potjes van het VB opengetrokken zien. Van mij mag het VB op zijn eigen kanalen naar hartelust een goednieuwsshow opvoeren, maar goeie journalisten nemen daar geen genoegen mee. Zij nemen kritische afstand en registreren zonder partij te kiezen, ongeacht of datgene ze registreren bepaalde mensen tegen de haren instrijkt, of niet. Om die journalisten hier daarvoor te komen kapittelen, vind ik een brug te ver. Noem het maar een kwestie van vrije meningsuiting…
Ik heb mij blijkbaar een beetje te ongenuanceerd uitgedrukt.
“Schrijf er niet over” is niet helemaal wat ik heb bedoeld. Ik ben een grote fan van relevante berichtgeving over alle mogelijke fenomenen in de samenleving.
Waar ik wel een probleem mee heb is het uitvergroten van kleine kwesties waardoor ze onevenredig veel aandacht krijgen. De totale hoeveelheid aandacht die dagelijks kan worden besteed is beperkt. Laat ons daar een beetje zuinig mee omspringen. Wanneer ik het aantal artikelen over VB vergelijk met het totaal aantal artikelen op deze site vind ik die verhouding dus niet echt goed zitten.
Het is een moeilijk evenwicht natuurlijk. Wanneer ben je informatie aan het verspreiden die nodig is om alles in het juiste(re) perspectief te kunnen plaatsen en wanneer ben je alleen ongewilde promotie aan het voeren?
Misschien draait het inderdaad vooral om het “niet gratuite” van de duiding.
Zou het daarom niet beter zijn om de problematieken zelf wat meer te belichten in plaats van de focus zo vaak onmiddelijk naar het politieke toneel te verplaatsen? Zou het aantal mensen dat donkerzwart stemt niet kleiner worden gemaakt door meer en betere berichtgeving over migratie, integratie, concrete sociale en economische situaties van mensen, cultuurverschillen en -gelijkenissen, normgeschiedenissen, religies enzovoorts?
Wanneer de bevolking even goed op de hoogte zou zijn van het echte wel en wee van bijvoorbeeld Sarah en Mohammed als van het reilen en zeilen van enkele blanke Antwerpse schreeuwlelijkerds geloof ik (naïefweg) niet dat die laatsten nog eens opnieuw de grootste parlementaire fractie van Vlaanderen zouden kunnen worden.
Het is eveneens een beetje makkelijk om de toer op te gaan van de ‘Goednieuwskrant’ die de GvA elke week haar publiek serveert. Bladvulling en hiermee de hoogmoedigheid tonen dat je als onafhankelijke krant kan bepalen wat goed is en wat fout. Dat doet me dan weer denken aan ‘de Antwerpenaar”, het goednieuwsboekske van ‘t Stad, al schermen ze zich onmiddellijk en definitief af met de mededeling dat de Antwerpenaar het doel niet heeft om objectief en onafhankelijk te zijn, ‘t is immers van ‘t Stad en Patrick Janssens. Een beetje stevig lezersbrief maakt daar geen schijn van kans.
Zeggen dat er tegenwoordig tenminste gedebatteerd wordt en dat we -al moeten we wat geduld uitoefenen- er mee zullen komen, is als kijken in de ogen van een koe en hopen er bergen, zeeën en woestijnen in te zien. Debatteren doet men al 60 miljoen jaar lang. En wat is de uitkomst nu, want iets anders telt niet? Een wereld die bestaat zoals ze nu bestaat. Een wereld waar iedereen op de tippen van zijn tenen loopt. Een wereld die stilaan in twee grote kampen tegenover elkaar staat. Een wereld waarin de progressieve linkse activist voor de NEE aan de Wapperbrug mij uitscheldt omdat ik vragen heb. Een wereld waarin rijken alsmaar rijker worden en het verhaaltje vult u zelf maar verder aan. Een wereld waar om de drie seconden een kind omkomt van de honger of de dorst (terwijl met één grote pijpleiding honderdduizenden kubieke meter water naar Afrika zou kunnen stromen). Een wereld met een Vlaams landschap dat uit niet veel meer bestaat dan haat, spanning, nijd, angst, onveiligheid, lange tenen en je reinste kortzichtigheid. Een wereld verslaafd aan de drugs van de ontkenning. Zodoende vraag ik mij dan af van waar men komt met het idee dat onder andere het migratievraagstuk niet aan diggelen zou liggen, de tegenstellingen groeien immers met de dag aan. Het getuigt van een nog grotere onwetendheid te beweren dat wij, de huidige mensheid, wel weten in welke richting het moet en zal lopen, de goede blijkbaar. Fout tot nog toe, maar goed van nu!
Het debat is inderdaad al lang lopende en onze hele geschiedenis staat bol van conflict en vooruitgang, maar zou het niet kunnen dat het debat al even lang fout aan het lopen is en dat de conflicten alsmaar gruwelijker worden (of zijn de oorlogen van de 20e eeuw dan niet de gruwelijkste geweest uit de menselijke geschiedenis?). Wat is in essentie het verschil in debat tussen pakweg een vergadering van Romeinse grootgrondbezitters, één van slavenhandelaars in Amerika in de 19e eeuw en een bijeenkomst van een Raad van Bestuur van een grote wereldbank? Niet veel en wat brengt het op? Opnieuw grotere tegenstellingen. Het is makkelijk om vanuit de luie progressieve stoel te roepen dat het allemaal wel goed komt, de omkomende kindertjes moeten maar nog even doorgaan met doodgaan. Wel, wat het VB betreft, daar hadden we allen samen op moeten schijten terwijl we die pijplijn met water aan het aanleggen waren.
Noot: ik weet wel, mijn nota staat eveneens bol van de tegenstellingen, maar hoe kan het ook anders, ik ben minstens even schuldig.