Voor mijn part is het orgelpunt van de tekst: “Al te veel delicate evenwichten die dit land overeind houden, kunnen slechts overleven op voorwaarde dat het grote publiek er geen weet van heeft.” Vraag het mij morgen nog eens, en veel kans dat ik er weer iets anders uitpik.

Verder had ik er u graag beleefd op gewezen dat “deze steenpuist” niet langer aan het roer van De Morgen staat. Ook heeft Yves Desmet altijd consequent gezegd: “Al wat ik over De Morgen te zeggen heb, zeg ik intern.” U kunt dat laf of verstandig vinden, naargelang uw voorkeur, maar het is in ieder geval duidelijk.

Voorts denk ik niet dat de ontslagenen van De Morgen zaten te wachten op een schouderklopje van de politiek commentator. Ikzelf had er alvast geen nood aan.

“Of kent gij één socialist die er het zwijgen toe zou doen wanneer vijftien van zijn beste mensen worden ontslagen omdat ze voor de rechten van hun collega’s zijn opgekomen?”

de kern vormt van deze tirade? Ik kan me bij de (door mij bij de schrijver veronderstelde) verontwaardiging namelijk heel goed iets bij voorstellen. Heeft Desmet het bekende motto dat de kapitein als laatste van boord gaat niet op afschuwelijk wijze in zijn eigen stinkende voordeel uitgelegd? Hoe kunnen de overgebleven medewerkers voor zo’n laffe salonsocialist die toen het erop aankwam zweeg als het graf elke dag weer hun werk doen? Hoe kijken ze tegen deze ‘Yves Dezwijger’ aan, en waarom hebben niet meer mensen uit de media en pers tegen zoveel opportunisme hun stem laten klinken? Deze man heeft toch zijn ziel verkocht voor een loft en een few dollars more? De Morgen hoeft van mij helemaal niet gered te worden zolang deze steenpuist aan het roer staat

Dat gebeurde jaren geleden o.a. in het tijdschrift De Witte Raaf. En in het boek van Bruno Vanspauwen (De miljoenen van De Morgen). Vanspauwen ontwierp jarenlang de reclamecampagnes voor De Morgen en is een ex studiegenoot (VUB) van Desmet. Hij kent hem dus behoorlijk goed. En is ook erg vertrouwd met de media in het algemeen en De Morgen in het bijzonder.

Het was zinvol om die oefening nog eens over te doen, op basis van gegevens en ontwikkelingen sinds die vorige publicaties.

Zo lijkt het me geen slecht idee op eens het licht te werpen op de bonussen die, volgens interne documenten die door een ex De Morgen-journalist op Facebook werden gepubliceerd, verdiend/verdeeld worden onder de topfiguren van De Morgen (incl. Desmet) en dit op basis van de (stijging van) de oplage van de krant.

Uit de doeken doen hoe Desmet deze premie alsmede zijn regulier inkomen fiscaal optimaliseert via zijn commanditaire vennootschap (cva) Desmet & C° is ook wel best interessant.

Het is trouwens omwille van die vennootschap en het feit dat Desmet in een nogal indrukwekkend appartement woont dat Koen Meulenaere hem in zijn satirische column in Kanck steevast ‘commanditaire loftsocialist’ noemt. Terecht ?

En had Rik Van Cauwelaert, de dwarse directeur van Knack, Yves Desmet voor ogen toen hij, enkele jaren geleden, een met vitriool geschreven artikel pleegde over ‘Les nouveaux chiens de garde’ (naar het boek van Serge Halimi, de hoofdredacteur van Le Monde Diplomatique). Uit tact en wellicht ook om een proces te vermijden noemde Van Cauwelaert toen geen namen maar menig collega-scribent dacht, terecht of ten onrechte, in die omschrijving Yves Desmet te kunnen herkennen. Met die descriptie, waarvoor te leen is gegaan bij Paul Nizans ‘Les Chiens de garde’ uit 1932, verwijst Halami en dus ook Van Cauwelaert naar de gezagsgetrouwe journalisten die zich door ‘de macht’ laten ‘corrumperen’ middels materiële en andere voordelen.

Dit en nog veel meer: het (ver)diende allemaal te worden uitgediept, naar boven gespit.

De evolutie van erg linkse rakker – actief bij of minstens sympathisant van de jongsocialisten (en daar volgens wijlen het weekblad De Zwijger ooit nog betrokken bij een ‘complot’ tegen de toenmalige leiding die weg moest want niet links genoeg was) die in het begin van zijn journalistieke carrière werkzaam was op en betaald werd door het kabinet van de socialistische burgemeester van Mechelen (maar in werkelijkheid quasi voltijds redactioneel medewerker bij De Morgen was) – tot, om het eufemistisch te stellen, niet meer zo erg links (wat trouwens geen schande en een alles behalve uitzonderlijke ontwikkeling is – ik zou ze niet te eten willen geven de oud marxisten/trotskisten/maoïsten die van hun geloof gevallen zijn) opinion leader en smaak- en spraakmakend journalist (ook wel eens smalend ‘het geweten van Vlaanderen’ genoemd): het zou een erg boeiend journalistiek portret van Desmet kunnen opleveren, kunnen opgeleverd hebben.

Misschien kan Anna Luyten dat alsnog borstelen. Ze deed dat immers deze zomer in Vrij Nederland op magistrale/serene wijze van De Persgroep-topman Christian Van Thillo.

Een beetje een gemiste kans dus je stukje Tim.

In DM van dit weekend schrijft Yves de Smet onder de tittel “ ieder zijn job” :”Niet de individuele rechter maar het Grondwettelijk Hof moet oordelen over discriminatie van rookverbod in horeca”.
U leest het niet verkeerd : de Smet en niet Desmet.Sinds geweten is dat de hoofdige redacteur van de vroegere kwaliteitskrant ridder zal geslagen worden moet over hem met twee woorden en met een kleine “d” geschreven worden.Mijnheer Van Ijshakker heeft nu twee nobiljons in zijn ploeg.Een Coninck had hij al,een ridder krijgt hij erbij,en dat schijnt voor deze keer gratis en zonder bonus te gebeuren,wat voor de hogere graden van de redactie ongewoon is.Het weze gezegd en het zal niet meer herhaald worden : de Smet en niet Desmet!Of daar nog een staartje moet aan gebreid worden is iets wat de ridder zelf moet uitmaken.”de Smet van van thillo van de morgen” zou geen goed gedacht zijn.Er zijn restaurants genoeg met een uithangbord dat meer inspirerend kan werken.Wij raden hem aan dat toch te doen.De kleine “d” is immers niet voldoende om als nobel erkend te worden,zoniet,stel je voor,is de meulenaere dat ook.Ne meulenaere is gene smid,en nog minder ne smet. De meulenaer moet het allemaal door de molen halen tot het voldoende geplet is om gebakken en verteerd te kunnen worden.de Smet komt niet van de smid maar van be.Smet,een verschrijving van http://www.smet.be ( wij willen weg,punt,smet bleef,punt,eerloos).de Smet moet niet malen,dat is zijn job niet,zoals artikels schrijven over juridische onderwerpen dat ook niet is.Een rechter kan namelijk wel een koninklijk besluit toetsen,want,mijnheer de ridder,een koninklijk besluit is zoals een besluit van de coninck,en dus meestal een verhaal dat vatbaar is voor ernstige kritiek.Dat de ridder zich hier zo ergerlijk vergist heeft een duidelijke reden : als ge uw “ standpunt” laat “ beïnvloeden” door wat er in een ander bed gebeurt vergeet ge de goede raad die ge in het eigenste uwe kunt bekomen.
Had de ridder in zijn eigen beddenbak gekeken dan had hij een Hoge Raad gekregen die hem van dergelijke misstap zou behoed hebben.Dat ridder de Smet zich hier niets van aantrekt kan ik aannemen.Hij is,zoals hij zelf schrijft,een politiek commentator,wat niet hetzelfde is als een commentator van de politiek.Hij bewijst nu ook geen gerechtelijk verslaggever te zijn.Ten tijde van Walter en Georges had DM die nog wél.Maar dat dadeert van vroeger,toen de morgen s’avonds en niet tussen de soep en de pattaten werd geschreven.