I Love Techno is meer dan xtc
Geplaatst door Bram Souffreau op 26 October 2009 • Opgeslagen in de categorie Mediakritiek, Opinie
Print
• 
E-mail dit artikel
Facebook
Twitter
Share dit artikel
‘Zeven mensen zijn aangehouden op het technofeest omdat ze betrapt werden met grote hoeveelheden drugs, zoals xtc, cocaïne en speed.’ Martine Tanghe kon het zondagmiddag niet laten. Na een reportage over het Gentse dancefestival I Love Techno moest de buit van de nacht nog even mee.
Een sfeerbeeld van I Love Techno 2008. (Foto: Vintagedept)
Door Bram Souffreau
Geen I Love Techno zonder de cijfertjes over de in beslag genomen drugs, opgepakte dealers en afgevoerde slikkers en snuivers. Naast de obligate foto van een blondine in fluo-outfit, natuurlijk. Met ook dit jaar een fris zijsprongetje richting gehoorschade.
Met de dj’s en live acts hebben de mainstreammedia het al wat moeilijker. Nochtans doet Live Nation, de organisatie achter I Love Techno, er de laatste jaren alles aan om grote, populaire namen te strikken die maandenlang op Studio Brussel en andere jongerenzenders te horen zijn. Voor sommige puristen dekt het etiket ‘I Love Techno’ zelfs de lading niet meer. En neen, de programmator neigt daarom niet richting duistere, voor journalisten onbekende underground. Maar dat is een ander verhaal.
Drugsoogst
Alsof drugs enkel zouden werken met beats en bleeps
De drugsoogst is inderdaad indrukwekkend, en hoogstwaarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg. Maar liefhebbers van elektronische muziek krijgen de kriebels van de eeuwige associatie van elektronische muziek met illegale roesmiddelen. Alsof drugs afwezig zijn op Rock Werchter, Graspop of Reggae Geel. Alsof drugs enkel zouden werken met beats en bleeps.
Bovendien worden elektronische feestjes duidelijk geviseerd en hebben de massamedia het ontzettend moeilijk om inhoud te geven aan de muzikale acts, of er althans creatief mee om te springen. Na Rock Werchter, Dour of Pukkelpop wordt elk akkoordje tot het kleinste detail geanalyseerd. Voor I Love Techno is dat heel wat minder het geval.
Voor de politiediensten is I Love Techno een loodzware werkdag. Het machtsvertoon is indrukwekkend en er heerst ook een nultolerantie. De kans op een alcohol- en drugscontrole is er hoger dan na een doorsnee zomerfestival. Alles wordt in de gaten gehouden, ook in het station Gent-Sint-Pieters. Dat is niet enkel om een goede doorstroming te verzorgen. De jacht op drugs is even belangrijk.
Zeven dealers
De cijfertjes voor dit jaar: 35.000 festivalgangers, 117 betrapt op drugs, van wie er elf een nachtje in de cel mochten doorbrengen. Zeven dealers mogen het later gaan uitleggen aan de rechter. Een Pool en een Portugees werden aangehouden en twee Belgen werden voorgeleid bij de onderzoeksrechter. Het Rode Kruis verzorgde 467 personen en voerde 42 patiënten naar het ziekenhuis.
Voor de ene hoge cijfers, voor de andere veeleer aan de lage kant. Maar dergelijke cijfers duiken níét op na Rock Werchter of Pukkelpop. In het archief van Mediargus kon ik er voor het afgelopen festivalseizoen toch geen terugvinden. Voor I Love Techno spuwt Mediargus vooral drugsgerelateerde artikels uit.
Dit jaar raakte Vlaams parlementslid Paul Wille (Open Vld) het drugsprobleem met de beste bedoelingen enkele dagen vóór het festival aan. Vorig jaar deed hij hetzelfde. De Morgen leidde het opiniestuk in de krant toen heel categorisch in:
Xtc of andere drugs: maar iedereen pakt op I Love Techno. Tenminste, dat kreeg Paul Wille deze week te horen van jongeren die het kunnen weten.
Zou Wille er ook aan denken om de mindere kwaliteit van drugs en de daarmee verbonden gevaren aan de vooravond van Rock Werchter, het theaterseizoen of de zware budgetbesprekingen bij bedrijven aan te kaarten? Of zijn drugs er onbestaande? Misschien eens proberen in 2010.
Weekend voor iedereen
Duizendpoot Ben Van Alboom, journalist voor Focus en Weekend Knack, een van de stemmen van het Studio Brusselprogramma Switch en de bezieler van Elektropedia, wond zich afgelopen weekend op Facebook op over de drugsberichtgeving tijdens en na I Love Techno. Hij laakt niet enkel de associatie van drugs met elektronische muziek, maar ook de hypocrisie en “de onwaarschijnlijke luiheid van verschillende media”.
Over de media: “Misschien moet ik sommige van mijn collega’s ook niet te hard aanpakken; het is voor iedereen weekend, en een bericht van Belga voorlezen is minder tijdrovend dan erover te moeten nadenken en de nieuwswaarde ervan te proberen inschatten”.
Journalist Ben Van Alboom:
‘Ik heb in de buurt van een rockfestival – en ik heb ze allemaal al meerdere keren gedaan – zelfs nog nooit een alcoholcontrole zien staan’
Van Alboom vreest ook dat de cijfers niet echt vergelijkbaar zijn met andere festivals omdat tijdens I Love Techno eenmaal zwaarder gecontroleerd wordt. “Mocht de politie enige moeite doen om met evenveel – een beetje minder mag ook – machtsvertoon naar rockfestivals te trekken, dan zou je inderdaad zien dat die cijfers daar even hoog (of laag) liggen. Maar alsof het plaatselijke schepencollege ermee gemoeid is, heb ik in de buurt van een rockfestival – en ik heb ze allemaal al meerdere keren gedaan – zelfs nog nooit een alcoholcontrole zien staan, laat staan dat er ergens op het terrein of op de camping naar drugs werd gespeurd.”
Hij stipt het verschil aan met een voorbeeld uit 2008: “Als het I Love Techno (of een ander elektronicafestival) is, wordt nét niet het leger ingeschakeld en wordt desnoods, zoals vorig jaar, zelfs het Sint-Pietersstation afgesloten.”
Het puike stukje mediakritiek, na een nachtje werken en stappen op I Love Techno nota bene, sluit hij af met de vaststelling dat de media daar weinig aan kunnen doen. “Maar het getuigt ook niet van enige zin voor journalistiek dat ze zich daar geen vragen bij stellen.”
I Love Techno, en elektronische muziek in het algemeen, wordt nog te vaak in één adem uitgesproken met drugs. Terwijl daar dj’s en live acts staan die professioneel met muziek bezig zijn, vaak heel goed weten waarom ze de ene beat verkiezen boven de andere en soms maandenlang in muziekstudio’s doorbrengen op zoek naar de juiste toon.
In een Laurent Garnier, Deadmau5 of Len Faki zit echt wel voldoende om het overzichtje met drugsdelicten, Rode Kruispatiënten en aantal buitenlanders op dit ‘leading dance festival’ naar de laatste alinea te verwijzen. Waar het hoort.
Móét ik dit artikel gratis lezen, of mag ik er ook voor betalen?
“Bovendien worden elektronische feestjes duidelijk geviseerd en hebben de massamedia het ontzettend moeilijk om inhoud te geven aan de muzikale acts, of er althans creatief mee om te springen. Na Rock Werchter, Dour of Pukkelpop wordt elk akkoordje tot het kleinste detail geanalyseerd. Voor I Love Techno is dat heel wat minder het geval.”
“Wat we daarentegen wel willen maken, is het nieuws waarvoor de reguliere media hun neus ophalen, omdat ze dat soort onderwerpen niet meer willen, kunnen, durven of mogen brengen.”
Mooie analyse, maar het blijft helaas bij het spuien van kritiek. Als jullie zeggen dat je het nieuws gaat brengen dat anderen niet willen, kunnen, …. dan blijf ik bij dit artikel een beetje op mijn honger zitten. Waar kan ik ergens inhoud van de muzikale acts vinden?
“opinie”
Je hebt een punt, Wouter. Dit jaar was ik niet op I Love Techno (de voorbije vijf-zes jaar wel), vandaar geen inhoudelijk bericht. Pas na het lezen van de Facebookberichtjes van Ben gisteravond laat ben ik in mijn pen gekropen. Maar hou de site de komende maanden in de gaten, dan zal ik een poging wagen elektronische muziek inhoud te geven.
Toen ik vandaag ‘De Standaard’ opensloeg op pagina 3 had ik een déjà-vu: ‘Drugs & decibels op I Love Techno’. Hoelang is het intussen geleden dat house, techno – of ruimer – elektronische muziek populair werd in België? Was ons belgenlandje niet toonaangevend in de begindagen van de beats & bleeps? Kwamen ze niet van heinde en ver om de muziek & sfeer op te snuiven in onze clubs?
Ik herinner me vooral de talrijke krantenkoppen van toen over de drugsrazzia’s in onze discotheken, over jongeren die non-stop het weekend doorgingen, enzoverder. Intussen, bijna 20 jaar later, heeft elektronische muziek zich in de mainstream ingebed maar in de berichtgeving is er blijkbaar nog niet veel veranderd…
Soit, onder de ronkende titel stond (Belga, DS) vermeld. Ik begon te vrezen dat mijn dagelijkse krant zich beperkt had tot het nieuwsagentschap voor zijn berichtgeving over de jaarlijkse hoogmis (of wat er moet voor doorgaan) van de elektronische muziek. Gelukkig hadden de organisatoren een redacteur uitgenodigd om aan te tonen dat ze wel degelijk het geluidsniveau binnen de perken houden. Deze blik achter de schermen bood toch nog enige inhoud over het evenement. Voor een review van de artiesten blijven we inderdaad op onze honger zitten; waar blijft die Test-Aankoop van de elektronische muziek?
ik een langharig werkschuw tuig heb ook al een leven lang aan den lijve mogen ondervinden hoe vooringenomen mensen en politie kunnen zijn, neem echter gerust van mij aan dat ik het nog niet aan mijn hart heb laten komen
I Love Techno, en elektronische muziek in het algemeen, wordt nog te vaak in één adem uitgesproken met drugs. Terwijl daar dj’s en live acts staan die professioneel met muziek bezig zijn, vaak heel goed weten waarom ze de ene beat verkiezen boven de andere en soms maandenlang in muziekstudio’s doorbrengen op zoek naar de juiste toon.
True – zoals ik destijds op I Love Techno stond met de naam ” DJ VALIUM “…( International Dj Gigolo Records )
Artistiek en proffesioneel bezig zijn met muziek in combinatie met een legale pil dj naam ….. moet kunnen
” al heb ik er nooit genomen ”
Een Homeopathische dj naam zou me in feite wel beter liggen …
Dus de oplossing is meer drugscontroles uitvoeren voor, tijdens en na “klassieke” rockfestivals, zodat adepten van beats en bliepjes zich niet meer geviseerd voelen?
Dit moet toch even van mijn hart. Jaarlijks word ik bijna van kop tot teen onderzocht op de festivals (behalve Dranouter) die ik bezoek. Dit jaar verloor ik zelfs mijn deodorant op Pukkelpop. Met de gedachte ‘Ach ja, ze willen het gewoon veilig houden’, neem ik het er bij en sta ik er ook verder niet echt bij stil.
Anno 2009 nog eens een dance-evenement op grote schaal meegepikt: I Love Techno. Het blijft de moeder van alle techno-en-alles-er-aan-gerelateerde-feestjes. (Ook al valt er nauwelijks nog iets nieuws te ontdekken. Onontgonnen pareltjes zal een muziekliefhebber er niet meer vinden. Maar ook dat neemt een mens er bij.)
Maar terug naar de kern van de zaak. Na het verlaten van de tram om 22 uur zag ik rond Flanders Expo al de eerste slachtoffers liggen, spijtig van het ticket denk een mens dan. Volgende stappen: ticket afgeven, vestiaire passeren en dan is het enige dat je nog weerhoudt van de verdovende bassen de security die iedereen fouilleert. Aangezien ik altijd belachelijk veel rommel meesleur dacht ik veel tijd te verliezen. Maar niks was minder waar. Ja, ze hebben even lichtjes gevoeld aan mijn taille. Maar god weet wat ze daar mee zouden vinden. Een bomgordel?
De hele nacht door heb ik mensen gezien die niks aan I Love Techno hebben beleefd door te veel drugs. Als je iemand stuipen ziet krijgen of nauwelijks iemand ziet lopen met normale pupillen, dan weet je dat het drugsgebruik uit de hand loopt. Erger nog vind ik dat stewards en security er niet op reageren. Het aantal pillen, speed en alles anders dat ik onverhuld zag voorbijkomen was toch verbazend.
Ik heb alle respect voor de mensen die een evenement op zo’n grote schaal al bij al rustig kunnen laten verlopen. Ik ben er ook dankbaar voor. Maar het steekt toch dat er dan uitgepakt wordt met cijfers alsof er een waterdichte controle was. Dat terwijl ik nog nooit zo’n flauwe controle heb meegemaakt.
Nog even dit: I Love Techno blijft meer dan drugs, ook al kun je er niet om heen. Het niveau dat we hier in dit klein landje bereiken is groots, jammer dat veel journalisten er om heen dansen. Vaak omdat hun publiek ‘er toch niks van weet’ of ‘zich er toch niet voor interesseert’.
Ter informatie: XTC werkt inderdaad alleen met beats en bleeps. Wie het tegendeel beweert, dwaalt.