Zoals: is het een gewenst onderdeel van de tactiek van de vernoemde zakenlui die het warm onder de voeten kregen omwille van gerechtelijke onderzoeken naar hun zwarte fortuinen om handelsrechter Francine De Tandt te viseren en zo ja waarom ? Of is de beschadiging/val van De Tandt veeleer ‘collateral damage’, de (ongewilde) prijs die moest betaald worden om hun snode plan vorm te kunnen geven.

Want zoveel is ondertussen zeker (althans er zijn meer dan ernstige aanwijzingen over, door gerecht en pers naar boven gespit): er gebeurden op het niveau van de Brusselse handelsrechtbank, meer bepaald in tal van zaken waarbij rechter De Tandt betrokken was, hoogst merkwaardige dingen (lees: deontologisch veroordeelbare zaken (wellicht zelfs op strafrechtelijk vlak) zoals bizarre/juridisch rammelende vonnissen, onlogische/ongebruikelijke beslissingen en daden, verdachte collusies en onmiskenbare belangenconflicten.

Een aspect dat in het artikel niet aan bod komt, maar naar mijn informatie ook een rol speelt in de hele affaire en de dynamiek er van (de vraag is hoe groot die rol is) is dit: nogal wat gefortuneerde families, die pakken geld verloren in de Fortis-affaire, zouden van mening zijn dat het nu ‘pay back time’ is, dat De Tandt haar kop moet rollen. Rechter De Tandt sprak immers een vonnis uit dat onvoldoende gunstig was voor die aandeelhouders. Ze liet, tegen de wil van de zogenaamde ‘kleine’ aandeelhouders (maar dat is in dit geval een verkeerde voorstelling van zaken, eigenlijk betreft het vooral de niet-institutionele en minderheidsaandeelhouders) en hun vertegenwoordiger advocaat Modrikamen, de opsplitsing van de Fortis-holding toe. Dat leidde tot aanzienlijke ‘waardeverlies’.

Dat vonnis is te vinden op http://www.holding.fortis.com/press/info/CR_MK_18112008.pdf

P.S. Een vraag van een andere orde waar ik na de lectuur van het artikel eveneens mee zit is waarom dat interview met Glenn Audenaert uit april 2006 nooit werd gepubliceerd (in De Morgen, waar de auteur toen aan verbonden was).